konsnos@army.gr – Deleting account (yay)

Και ναι λοιπόν, 270 μέρες ήρθαν στο τέλος τους. Πολύ περίεργο συναίσθημα, τόσο καιρό να περιμένεις μία καταραμένη μέρα και να την βλέπεις πως πλησιάζει, ξεχνώντας την μερικές φορές από τις εργασίες που είσαι απασχολημένος. Τελικά οι εμπειρίες είναι που μετράνε.

Βλέποντας τα πράγματα μετά το τέλος η θητεία μου χωρίστηκε σε περιόδους. Σαν ένα κακόγουστο παραμύθι του οποίου τα κεφάλαια δεν έχουν καμία λογική συνέχεια, ή καλύτερα σαν μια σειρά της τηλεόρασης με κύκλους. Επειδή θέλω να τα θυμάμαι αυτά θα τα γράψω εδώ για να μπορώ να τα διαβάζω εγώ και οποιοσδήποτε άλλος θέλει να πάρει μια γεύση της θητείας.

Κέντρο

Αχχχ, κέντρο. Τι ευχάριστη εμπειρία. Όλοι ψάρια τότε, σαν την ταινία I4. Ωραίες στιγμές. Οργάνωση και πλάκα. Αφού λέγαμε πως άμα είναι έτσι ο στρατός θα ήμαστε μια χαρά… που να ξέραμε. Απ’την πρώτη στιγμή κάνεις παρέας με την σειρά σου αφού ήμασταν όλοι στην ίδια κατάσταση. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αλληλοβοήθεια και την συναδελφικότητα που υπήρξε εκεί, ούτε και τον λοχαγό μας, και τους διμοιρίτες μας, όλοι πολύ σοβαροί άνθρωποι (τόση εντύπωση μου έκανε!!!).

Μετάθεση στην Μονάδα

Η μετάθεσή μου γράφτηκε λάθος και αφού συνειδητοποίησα πως τελικά δεν πηγαίνω Λήμνο, έφυγα για τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Η εβδομάδα προσαρμογής ήταν ζάχαρη, αφού νομίζαμε πως πήγαμε σε βυσματικό στρατόπεδο. Βραδυνά νούμερα πέραν του θαλαμοφύλακα δεν υπήρχαν, αφού έμπαιναν οι εθνοφύλακες. Τότε γνωριστήκαμε και με τις άλλες σειρές. Η 311, μικρή σειρά εκεί που ήμασταν, δεν δημιουργούσε πρόβλημα. Η 312 απ’την άλλη….. Οι μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα πέρασαν σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Τέλεια δηλαδή!

Μετά Χριστουγέννων εποχή – Το πρώτο χαστούκι

Και ξαφνικά, και ενώ έχω πιάσει μουχαμπέτι με τον Αξιωματικό Πύλης, μου λέει πως οι εθνοφυλακή μειώνει στο μισό τις υπηρεσίες της. Στην αρχή δεν καταλάβαμε την σήμαινε αυτό. Έπρεπε να περιμένουμε να το δούμε στην πράξη. Όλη η 312 πήρε το γκρουπάκι της πρωτοχρονιάς οπότε εγώ και όλη σχεδόν η σειρά μου περάσαμε την αλλαγή του χρόνου μέσα. Δύσκολες αλλά ωραίες στιγμές. Τότε αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τι θα πει εμπλοκή, έχοντας μόνο 2 εξοδούχους. Μετά από αυτό οι μέρες πέρασαν με εμάς να προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα με τους 12άρηδες, και με διάφουρους δικούς μας χαφιέδες που πήραν αέρα. Τα πράγματα επιτέλους άρχισαν να εξελίσσονται “στρατιωτικά”.

Προ Ρούπελ εποχή

Ρούπελ, ίσως το πιο παραγωγικό πράγμα που έκανα ως φαντάρος. Η μονάδα δεν είχε κανενός είδους εκπαίδευση, δεν κάναμε τίποτα δηλαδή. Το Ρούπελ ήταν αυτό που στους περισσότερους μας έδωσε ζωή. Οι εργασίες στον στρατό δεν σταματούνε ποτέ και το ίδιο ισχύει και στις γιορτές όπου όταν έρχεται ο ανώτατος όλων στην ιεραρχία, η λέξη τέντα αποκτάει νέο νόημα. Οι επίσημοι επισκέπτες και τα αγήματα πριν την γιορτή έδιναν και έπαιρναν. Ξαφνικά άρχισαμε να βλέπουμε σπαθιά με όλο και περισσότερα αστέρια… Όλες οι άδειες αναβλήθηκαν, και επιτέλους είχαμε εξοδούχους(!!!). Μάζεμα κλαδιών, βάψιμο, χορτοκοπτικό, αγήματα, και μέσα σε όλα αυτά οι επισκέπτες που φυσικά ήθελαν να δουν και αυτοί το Οχυρό. Ίσως το μόνο που μας αναπτέρωνε το ηθικό ήταν πως περνούσαν μερικά πολύ ωραία μωρά, και τα χαζεύαμε όσο ήμασταν εκεί πάνω, από σχολεία μέχρι συλλόγους αθλητριών!

Μετά Ρούπελ εποχή – Πάσχα

Δεν ήταν πολλές αυτές οι μέρες αλλά αξιομνημόνευετες. Πλησίαζε το Πάσχα, και η εμπλοκή που προμηνυόταν θα ήταν άνευ προηγουμένου. Η 312 που απολυότανε αποτελούνταν από ~30 άτομα, και περιμέναμε την 314 να μπει και να χαλαρώσει κάπως τα πράγματα. Τελικά ήρθαν 8 άτομα, και μείναμε με το πουλί στο χέρι. Σχολεία φυσικά δεν υπήρξαν αφού όλοι τους ήταν Τυφεκιοφόροι. Ένας μάγειρας, ο 9ος της παρέας που ήταν να έρθει πρέπει να χάθηκε στον δρόμο. Ξαφνικά τα φυλάκια έμεναν χωρίς μάγειρες. Φυσικά η 312 πήρε για άλλη μια φορά το καλό γκρουπάκι, αλλά αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την καλοσύνη 5 κοπελιών που ήρθαν για επίσκεψη στο Οχυρό. Φεύγοντας αυτές από το επισκεπτήριο, συνειδητοποιήσαμε πως δεν είχαμε τι να φάμε, αφού ο “μάγειρας” είχε πάρει διανυκτέρευση (καθόλου βύσμα). Ξαφνικά βλέπουμε αμάξι να πλησιάζει και νομίζοντας πως έρχεται έφοδος, τρέχαμε να προλάβουμε την αναγνώριση μέχρι που να αντικρίσουμε τις φοβισμένες κοπελιές να μας λένε πως μας έφεραν φαγητό επειδή σκέφτηκαν πως το φαγητό του στρατού δεν είναι και πολύ καλό!!!(που ούτε που τους είπαμε πως δεν είχαμε να φάμε!) Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την συγκίνηση της στιγμής…

Το Πάσχα που περάσαμε πάνω στο φυλάκιο, ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Ψήσαμε αρνί, ήπιαμε, κάναμε μουχαμπέτι, και διώχναμε τους επισκέπτες που δεν καταλάβαιναν τι μέρα ήταν. Καθόλου αξιοπερίεργο το γεγονός πως όταν ήρθε ο Υποδιοικητής να μας χαιρετίσει για το Πάσχα θυμήθηκε πως με είχε ξεχάσει και μένα πάνω….

Οι μέρες της Μεγάλης Εμπλοκής

1η περίοδος

Απολύεται η 312 και ξαφνικά τα πράγματα αρχίζουν να ζορίζουν. Εξοδούχοι δεν υπήρχαν ούτε για αστείο. Μόνο μια περίοδος που βάλαμε τον αρχιφύλακα, να κάνει και όργανο υπηρεσίας και θαλαμοφύλακας για να βγάζουμε έναν, αλλά ακόμα και αυτό εξανεμίστηκε, αφού έπρεπε να γίνεται απαραίτητα για να βγαίνουν οι υπηρεσίες. Και όλα αυτά φυσικά με κομμένες υπηρεσίες, αλλά και πάλι το σύστημα δεν τράβαγε. Και μέσα σε όλα αυτά, κάποια μέρα διαταχθήκαμε να στέλνουμε με απόσπαση κάθε μέρα φαντάρους για υπηρεσίες σε άλλη μονάδα. Εκείνη την εποχή τα νεύρα ήταν στην τσίτα, οι λογομαχίες έδιναν και έπαιρναν. Υπήρξαν μέρες που επέστρεφαν βύσματα από αποσπάσεις τύπου ΛΑΦ και ΚΑΑΥ, και το έπαιζαν σπουδαίοι, και ήθελες να τους πάρεις το κεφάλι. Φυσικά αυτοί οι άνθρωποι στέλνονταν κατευθείαν στα φυλάκια για να αποφευχθούν προστριβές, αλλά και επειδή στα φυλάκια η ζωή ήταν πιο χαλαρη, και ένα βύσμα δεν σταματάει ποτέ να είναι βύσμα.

2η περίοδος

Εκείνη την περίοδο κατάλαβα τι θα πει να είσαι κινητό. Να είσαι παντού και πάντα, και να κάνεις τα πάντα. Μόνο κώλο δεν στήσαμε. Έφυγαν για εκπαίδευση δεκανέων όσοι είχαν ένδειξη. Κάθε μέρα το περίπολο ήταν με 3 ώρες ύπνου, και οι υπόλοιποι με 4. Και το επόμενο πρωί… μάζεμα πευκοβελόνων, χορτοκοπτικό, και βάψιμο κτιρίων γιατί ερχόταν καινούργιος διοικητής και έπρεπε ο παλιός να αφήσει κάποιο έργο….. Επίσης ταΐζαμε τις κότες και λαγούς στελεχών, βάφαμε και χορτοκόβαμε το σπίτι τους και διάφορα άλλα χαρούμενα. Για τιμητική φυσικά ούτε λόγος. Όσο για τους δεκανείς μας… ζάχαρη. Δεν έφταιγαν αυτοί φυσικά, αλλά το καταραμένο ανοργάνωτο σύστημα. Αυτό όμως ελάχιστοι το κατάλαβαν με αποτέλεσμα νέες προστριβές. Ευτυχώς σε λίγο παρουσιαζόταν η καινούργια σειρά η οποία ελπίζαμε να είναι μεγαλύτερη από την 314 των 8 ατόμων.

3η περίοδος

Μπαίνει η 315 με καμιά 30αριά άτομα. Κάνει εβδομάδα προσαρμογής και φεύγει για ΣΠΕΝ σε άλλη μονάδα. Και όχι μόνο αυτό αλλά στέλνουμε και τους δεκανείς μας ως εκπαιδευτές γιατί τα στελέχη δεν μπορούσαν να κάνουν πάνω από 4 υπηρεσίες τον μήνα ως αρχιφύλακες στα φυλάκιο ( ο Θεός να τις κάνει υπηρεσίες δηλαδή). Πάλι με το πουλί στο χέρι δηλαδή να την βγάζουμε πέρα μόνοι μας. Ουσιαστικά ένα ολόκληρο στρατόπεδο κρατούνταν από μία σειρά. Και να πω πως ήταν σαν το κέντρο… Μες στην εμπλοκή υπήρχαν τα μουνόπανα που έπαιρναν διανυκτερεύσεις. Ο ένας για την γιορτή του, ο άλλος για τα γενέθλιά του, και εγώ ο μαλάκας, γιορτή, γενέθλια, και με οικογενειακά προβλήματα και οικογενειακά θέματα υγείας, μέσα. Εκείνη την περίοδο αποφάσισα να τους γράψω όλους στα αρχίδια μου. Δεν με ενδιέφερε τίποτα πλέον, έκανα τον μαλάκα. Θαλαμοφύλακας με φανελάκι, τα “διατάξτε” και τα “μάλιστα” τα είχα χεσμένα, το “τροχάδην” δεν υπήρχε ως έννοια, και όσο για τις αγγαρείες, το τάισμα κοτών και λοιπές μαλακίες…”έχω υπηρεσία, δεν μπορώ” η μόνιμη δικαιολογία. Ο μεσημεριανός και απογευματινός ύπνος δεν προβλεπόντουσαν, αλλά επιβαλλόντουσαν. Υπηρεσία; Μέσα σε δευτερόλεπτα κοιμόμουν είτε όρθιος, είτε σε καρέκλα, είτε την άραζα στο κρεβάτι μου όταν βαριόμουν να είμαι “τόσο προβλεπόμενος” που να είμαι και ξύπνιος.

Σειρά απολύσεως – Εποχή αδειών

Η 315 επιτέλους επέστρεψε. Τα βύσματα ξεκαθαρίστηκαν εξαρχής σε φυλάκια και αποσπάσεις, οπότε μείναμε όσοι είχαμε τον Θεό για βύσμα. Τότε όλοι μας όσοι αντέξαμε παίρναμε ~20 μέρες άδεια. Επιτέλους ξεκούραση. Η 315 τράβηξε ένα παλούκι γιατί έτρωγε ένα μικρό χώσιμο. Ωστόσο ακόμα και με τις άδειες είχαμε εξοδούχους. Οι προστριβές δεν σταμάτησαν αλλά αυτές περιορίζονταν στα βύσματα. Μεταξύ μας αλληλοκαλυπτόμασταν. Εκεί φάνηκε και ποιους θα κρατούσαμε για φίλους και μετά τον στρατό. Οι φήμες για αύξηση της θητείας έδιναν και έπαιρναν αλλά δεν μας άγγιζε τίποτα πλέον. Φυσικά δεν το παίζαμε παλιοί, πως θα μπορούσαμε άλλωστε με τόσο λίγα άτομα για τις υπηρεσίες, αλλά τουλάχιστον δεν κάναμε καθαριότητες.

Οι μέρες άρχισαν να μετράνε αντίστροφα. Άνοιξαν οι καλοκαιρινές καφετέριες, και εμείς γυρνάγαμε από τις εξόδους πιομένοι. Τελευταίες μέρες ήρθε για επίσκεψη ο ταξίαρχος και έπρεπε ο θάλαμος να είναι τέντα. Μετά από 3 μήνες λοιπόν μπήκαν στελέχη στο θάλαμο και για αυτό που αντίκρισαν φυσικά ήμασταν υπεύθυνοι εμείς. Εμφανίστηκε και ένα θέμα με κοριούς, και μετακινηθήκαμε θάλαμο για να τιναχτούν τα κρεβάτια. Τα ποντίκια δεν μας ενοχλούσαν και για αυτό δεν τα ενοχλήσαμε ούτε και εμείς. Όλη την θητεία μας την βγάλαμε χωρίς να περάσουμε ούτε μία φορά στίβο μάχης, και ξαφνικά έπρεπε ο στίβος μάχης να φτιαχτεί από το χάλι που βρισκότανε. Το χορτοκοπτικό άρχισε πάλι να παίρνει στροφές, βάψιμο και ξερίζωμα έδιναν και έπαιρναν αλλά μετά από κάποια στιγμή, απλά δεν προλαβαίναμε.

Και σήμερα

Τελευταία μέρα, και βαλθήκαμε να σκιζόμαστε όλοι. Ωραία εμπειρία :-) πετάγαμε τα άρβυλα από εδώ και από εκεί για να διώξουμε τα λελεδόνια. Έμειναν αρκετές ευχάριστες μελανιές από αυτή την διαδικασία. Δεν κοιμηθήκαμε ούτε κατά διάνοια. Μουσική, ποτό, φαΐ το τρίπτυχο της επιτυχίας, και την επόμενη μέρα, χαρτί απολύσεως, μπλε ταυτότητα, ενημερωθήκαμε για το τι γίνεται εφόσον δεν παρουσιαστούμε σε περίπτωση επιστράτευσης και δρόμο. Μαύρη πέτρα από πίσω. Ως πολίτης είχα την χαρά να μιλήσω με τον πρώην διοικητή μου, και να του αραδιάσω τις μαλακίες που μου αράδιαζε αυτός σε όλη μου την θητεία με την ίδια σοβαρότητα που το έκανε και αυτός. Ευχάριστη στιγμή, που πλέον τα στελέχη δεν έχουν εξουσία πάνω σου. Περνάμε την πύλη, συγκινημένοι για αυτό που καταφέραμε να περάσουμε, που πλέον δεν έχουμε άλλες υποχρεώσεις να μας κρατάνε. Αποχωριζόμαστε στην καφετέρια μέχρι να φύγει το ΚΤΕΛ, και δρόμο. Ωραία η επιστροφή.

Πολίτης

Πλέον λοιπόν ανήκουμε στην εφεδρεία. Τα πάντα είναι πίσω μας. Προς το παρών διακοπές. Τα υπόλοιπα βρίσκονται. Όσο για την ζωή και το τι θα κάνουμε στο μέλλον, όλα εξηγούνται από την συνθήκη

επιλογές != Επιλογές.ΣταυρωμέναΧέρια;

Πλέον θα τα ξαναλέμε συχνότερα αγαπητοί συμπολίτες :-).

Posted on 25 August, 2011, in life, Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink. 2 Comments.

  1. Όπως και να έχει νομίζω πως όλοι μας κάναμε κάποιους αδελφικούς φίλους στο στρατό. Στην τελική αυτό που μετράει είναι οι άνθρωποι.
    Άντε σειρά καλός πολίτης :)

    • Καλός πολίτης και σε σένα σειρά. Χαιρετισμούς από το Πευκί της Βόρειας Εύβοιας :-)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: