Πρώτες μέρες στον στρατό

Αυτή η ανάρτηση θα πάει στα γρήγορα γτ προσπαθώ να εκμεταλλευτώ τον εναπομείναντα ελεύθερο χρόνο πριν γυρίσω στο στρατόπεδο.

Βασικές σημείωσεις για τους νεοσύλλεκτους, που πιθανόν να φανούν χρήσιμες.

1) Σε κάθε ΕΣΣΟ που παρουσιάζεται κάποιοι επιλέγονται για να υπηρετήσουν ΕΛΔΥΚ (δηλαδή Κύπρος). Αυτοί οι κάποιοι είναι απ’όλες τις δυνάμεις του Στρατού Ξηράς. Υπάρχουν πολλοί λόγοι να θέλει κάποιος να πάει (θα σας εξηγηθούν εκεί). Επιλέγονται μόνο οι Ι1, οπότε εάν κάποιος δεν θέλει να πάει είναι απλό το τι θα κάνει. Εάν είστε γενικά άρτιος Ι1 δηλώστε φόβο με τα αεροπλάνα, και θα κοπείτε απευθείας. Αυτό μπορεί να γίνει στο ιατρικό συνεργείο την πρώτη μέρα που θα παρουσιαστείτε είτε και κατά την διάρκεια που θα σας ρωτήσουν εάν επιθυμείτε ή όχι να υπηρετήσετε Κύπρο (εάν πείτε όχι υπάρχει ακόμα 50% πιθανότητα να πάτε).

2) Εάν έχετε κάποιο έγγραφο που να είναι ικανό να σας βοηθήσει εννοείται πως το χρησιμοποιείται, ακόμα και για αυτά που δεν είστε σίγουρος. Ότι έγγραφα έχετε που μπορούν να σας βοηθήσουν στις επιλογές σας στον στρατό τα στέλνετε κατευθείαν στο στρατολογικό γραφείο του στρατοπέδου.

3) Θέλετε να περάσετε τεμπελιάζοντας; Δηλώστε πως είστε επιληπτικός, ή λιποθυμήστε. Θα βγείτε απευθείας Ι4. Απαγορεύεται η στέρηση ύπνου, οι ασκήσεις, και η ορθοστασία. Το μόνο που θα κάνετε είναι θαλαμοφύλακας και μόνο τις πρωινές ώρες, είτε θα τοποθετηθείτε σε κάποιο γραφείο (και όσοι κάθονται σε γραφείο δεν τους πειράζει κανένας, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ).

4) Επιδιώξτε να αποφύγετε το καθήκον του Θαλαμάρχη και του Οργάνου, ακόμα και εάν είστε στρατόκαυλοι. Δεν θα σας βοηθήσει σε τίποτα, και πλέον ο βαθμός του δεκανέα δεν υφίσταται. Σίγουρα οι άλλοι θα υποτίθεται πως πρέπει να ακούνε τις εντολές σας, αλλά πραγματικά αξίζει την στέρηση ύπνου; Ήδη θα κοιμάστε ελάχιστα, και εάν μπείτε και σε αυτές τις θέσεις δεν θα σταυρώσετε ύπνο τα μεσημέρια και τα πρωϊνά θα πρέπει να ξυπνάτε νωρίτερα από όλους, ούτως ώστε να τους φωνάζετε να κατεύουν στην αναφορά.

Και λίγα απ’την εμπειρία μου τις πρώτες μέρες.

Το στρατόπεδο της Τρίπολης ( 11ο Σύνταγμα Πεζικού) είναι απίστευτο. Το φαί απλά το καλύτερο. Σίγουρα υπάρχουν φαγητά που δεν τρώω, αλλά σε γενικές γραμμές το φαγητό είναι εξαιρετικό. Είχαμε ανθρώπους που διετέλεσαν μάγειρες στην ζωή τους και τους τοποθέτησαν στα μαγειρεία με αποτέλεσμα να την περνάμε μια χαρά. Ο στρατολόγος της Τρίπολης είναι ένας μαλάκας, και είχαμε πρόβλημα με ότι μας έλεγε. Ένα τσογλάνι σκέτο. Όσον αφορά στους λόχους ο καθένας είχε τα καλά και τα κακά του. Ο 1ος λόχος κάθεται στην κυριολεξία, στον βαθμό που θεωρείτε βυσματικός. Ο 2ος, ο 3ος, και ο 5ος ήταν φυσιολογικοί. Ο 4ος διοικούταν από έναν υπολοχαγό με κάμποσα μετάλλια, και έπαθαν μεγάλη ήττα γιατί ήταν όλη την μέρα στο τρέξιμο, αλλά ευτυχώς ο υπολοχαγός μπορεί να ήταν στρατόκαυλος αλλά σε λογικά πλαίσια.

Εγώ έτυχα στον 2ο λόχο, 2η διμοιρία. Ο λοχαγός μας, είναι ένας απίστευτος άνθρωπος με πολύ χιούμορ, αλλά με την απαραίτητη σοβαρότητα που θέλει ο στρατός. Γενικά περάσαμε καλά μαζί του, και στα προβλήματα που είχαν τα παιδιά βοηθούσε πάντα με τον καλύτερο τρόπο. Η διμοιρία μου ήταν επίσης η καλύτερη του λόχου. Μια φορά που δημιουργήθηκε πρόβλημα στον λόγο ο λοχαγός ρώτησε εάν έφταιγε η 1η, η 3η , ή η 4η διμοιρία :D. Εμάς μας είχε για καλά παιδιά.

Δυστυχώς έτυχα στο πόστο του θαλαμάρχη από την 2η ημέρα. Η δυνατή φωνή μου με βοήθησε να ξεμπερδέψω στα γρήγορα με τα γραφειοκρατικά θέματα κάθε φορά που φώναζα παρουσίες, και έβαζα τις φωνές σε όσους είχαν μείνει πίσω, και γενικά έκανα την δουλειά μου τελευταίος και τελείωνα πρώτος σε σχέση με τους άλλους θαλαμάρχες, και ευτυχώς ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τους υπόλοιπους διμοιρίτες μου, και τους ανωτέρους μου γιατί ήμασταν σε γενικές γραμμές σωστοί.

Τελικώς όμως η μοίρα τα φέρνει αλλιώς. Κατά τον εμβολιασμό λιποθύμησα ( αυτό το Μαντού και η παραμόρφωση του δέρματος που προκάλεσε μου άλλαξε τα φώτα), και με πήγαν 401 απ’όπου με πέταξαν Ι4. Ο διευθυντής της κλινικής δεν άκουγε τπτ, γενικά όλοι οι γιατροί φοβούνται μην πάρουν την ευθύνη και πάθει τπτ ο στρατιώτης, και βρουν και αυτοί τον μπελά τους. Αν τους ζητούσα Ι5 είμαι σίγουρος πως θα μου το έδιναν. Έχω αναφέρει πως ήθελα να πάω αλεξίπτωτα, και με την ιδέα της ΕΛΔΥΚ θα την δεχόμουνα σίγουρα, όπως είχα και την τύχη. Αλλά κάθε εμπόδιο για καλό όπως λέει και η μητέρα μου. Τελικώς πήρα τον μπ****, και ηρέμησα.

Πλέον περιμένω την Τετάρτη το φύλλο πορείας με την μετάθεσή μου, που ακόμα δεν ξέρω που θα είναι. Συνήθως οι Αθηναίοι καταλήγουν 12κάνησα, και μερικοί Έβρο, και οι γιωτάδες όπως εγώ παίρνουν θέσεις γραφείου. Θα δείξει, προσωπικά δεν ελπίζω για να μην απογοητεύομαι. Το κακό είναι πως δεν έχουμε πάρει ακόμα σακίδιο, παρά μόνο το λουκάνικο, και με το λουκάνικο δεν κάνεις δουλειά.

Ο ανθυπολοχαγός μας ήταν ένας απίστευτος άνθρωπος. Πωρωμένος με τον στρατό αλλά στα πλαίσια του λογικού. Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτό το “εκεί που αρχίζει ο στρατός τελειώνει η λογική”. Όσους στρατιωτικούς γνώρισα μέχρι στιγμής είναι πανέξυπνοι, και οι υπηρεσίες πάντα χρήσιμες. Κανείς δεν θέλει να μπαίνει σε ακάθαρτες τουαλέτες, ούτε και να μην φυλάει κάποιος το θάλαμο για να μην υπάρχουν κλέφτες. Άλλωστε ο στρατός είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Υπάρχουν και καλοί και κακοί. Όσον αφορά στο θέμα του ανθυπολοχαγού, κάποια στιγμή τραγουδούσαμε το Μακεδονία Ξακουστή, και ένας μαλάκας της 4ης διμοιρίας πετάχτηκε και είπε πως αυτό είναι ρατσιστικό….. Κατόπιν την βγάλαμε ένα μισάωρο κάνοντας βήμα και τραγουδώντας το Μακεδονία Ξακουστή…. και ευτυχώς που ήταν μόνο ένα μισάωρο. Την επόμενη μέρα αρχίσαμε τα συνθήματα Έχω μια αδερφή…. και θα πάρουμε την Πόλη…. και κάθε βραχονησίδα είναι ελληνική…. και το τρενάκι για την Τουρκία…. Στην μέση των συνθημάτων, βγήκε ένα στέλεχος από το διοικητήριο και φώναξε τον ανθυπολοχαγό μας. Λογικά το επιπλήξανε, γιατί όταν γύρισε ήταν με τα νεύρα του στην τσίτα. Δεν ξέρω πως συγκρατήθηκε αλλά την επόμενη μέρα πέρασε από τον θάλαμό μας και συζητάγαμε όλη την ώρα. Μας ρώταγε αν ήμαστε καλά, κάποια παιδιά τον προκάλεσαν και κάναμε κάμψεις μαζί (και προφανώς χάσαμε) και άλλα τέτοια ωραία. Στο τέλος μας συμπάθησε και εμείς το ίδιο, και βρισκόταν συνέχεια στον θάλαμο της 2ης διμοιρίας, τελευταίες μέρες, και συζητάγαμε για διάφορα πράγματα.

Γενικώς ήταν ωραία όσο πρόλαβα, και δημιουργήσαμε σχέσεις με τα παιδιά. Κρίμα που θα χωρίσουμε. Απ’την άλλη θα ήμαστε πλέον παραμεθόριο για τους επόμενους 8,5 μήνες και θα γνωριστούμε με καινούργια παιδιά όλον αυτόν τον καιρό και θα δημιουργήσουμε σχέσεις, και με τους ΕΠ.ΟΠ που ελπίζω να διέπονται από την ίδια λογική, αλλά ίσως να ζητάω πολλά.

Θα τα ξαναπούμε λοιπόν στην επόμενη άδεια, λογικά πριν ή μετά τα Χριστούγεννα.

Advertisements

Posted on 6 December, 2010, in Uncategorized. Bookmark the permalink. 1 Comment.

  1. Όλα εξαρτώνται από τα άτομα με τα οποία είσαι αναγκασμένος να συναναστρέφεσαι. Εύκολα ή δύσκολα ένας μήνας πάει και έμειναν 8 :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: